19.30
De blog gister was lastig om te schrijven. Het is leuker om goed nieuws te delen en ik was ook heel moe van alles dus het was lastig een samenhangend verhaal te maken.
Vandaag was Ezra z’n gedrag nog hetzelfde als gister. Er zit een hoop woede in het mannetje. Het is nu niet meer de Ezra waarvan wij steeds zeiden hij is nog steeds zichzelf. Hij voelt zich wel het veiligste bij Derk en Derk kan ook het beste met Ezra z’n woede omgaan. Dus ook vandaag escaleerde het weer echt toen Derk net weg was, deze keer kwam neurochirurgie snel kijken. En Ezra z’n agressie veranderde vandaag sneller in verdriet. Het verdriet hield aan totdat Derk terugkwam en toen was het weer goed. Het is niet leuk voor de meiden, en ergens vind ik het ook heel lastig voor Derk. Maar gelukkig kan Derk dit goed dragen, dus we hebben besloten dat hij tot aan Ezra z’n ontslag in het ziekenhuis zal blijven. Om de uitbarstingen zo veel mogelijk te beperken en als ze er zijn zo snel mogelijk op te lossen.
Misschien schreef ik het gister al, maar Derk vertrouwt erop dat het heel tijdelijk is dit gedrag. Ikzelf vind dit lastiger en Ezra zal dat ongetwijfeld voelen. Ezra zou dinsdag EMDR krijgen voor zijn verdriet rondom afscheid nemen. Wellicht is dit nu ook wat het gedrag triggert, maar het is allemaal zo onzeker weer. En ik word er verdrietig om dat we nu niet onze Ezra hebben, maar een boze en dwarse Ezra. En dan geen peutergedrag, maar echt heftig gedrag. Getraumatiseerd gedrag eigenlijk.
Gelukkig kon de dienstdoende arts van neurochirurgie (die Ezra heel goed kent) vanmiddag al ruim de tijd nemen om met mij te praten en Ezra te observeren. Ze kon veel uitleggen, en ook al is alles onzeker dat helpt wel. Vanavond voordat ik wegging kwam Professor Peul ook nog bij ons langs. Hij nam ook ruim de tijd voor ons. Waar zijn verhaal op neer kwam is dat het niet heel waarschijnlijk is dat er een karakterverandering is, omdat het letsel niet op die plek in de hersenen zit. Wel is het een logische reactie op het hersenletsel, het hersentrauma en de operatie van afgelopen vrijdag noemde hij ook een trauma. Deze reactie kan kortdurend zijn, dan zou morgen de heftigste dag zijn en het daarna afnemen. Maar het kan ook langer duren, dan moeten we denken aan maanden of nog langer. We hopen (en Derk denkt dus) dat het eerste het geval is. Dus wat Ezra nu uit is geen karaktereigenschap maar een reactie op het trauma en een uiting van angst en onmacht.
Overigens hebben wij, en de afdeling zelf dus ook, het rusten na de operatie ook helemaal verkeerd ingeschat. Dokter Peul gaf aan dat Ezra eigenlijk op ic had moeten bijkomen. Er was besloten dit niet te doen en dat heeft ons misschien wat overmoedig gemaakt. Dus dat wij gister zo uitgebreid Amelie haar verjaardag vierden in het ziekenhuis en Ezra zelfs in een autootje rondreed. Dat was ongelofelijk qua herstel fysiek na de operatie, maar niet zo goed voor zijn herstel qua prikkels… daar gaan we dus weer even bovenop zitten vanaf nu.
Het is weer even schakelen en dat kan Derk dus wat beter dan ikzelf. En natuurlijk kunnen we dit er ook bij hebben, maar het zou fijn zijn als Ezra weer wat meer laat zien van de Ezra die we afgelopen week zagen. De Ezra zoals wij hem kennen: vrolijk, ondeugend en actief 🙏🏻❤️